<body>
<a href="http://facefa.com">جامعه مجازی</a>
<h1><a href="http://facefa.com">شبکه اجتماعی</a><strong>گنج ادب گنج ادب گنج ادب</strong> <a href="http://coo.ir">ثبت دامنه</a><strong>گنج ادب گنج ادب گنج ادب</strong></h1><h2><strong>گنجینه ی ادب و عرفان پارسی گنجینه ی ادب و عرفان پارسی گنجینه ی ادب و عرفان پارسی</strong><strong>گنجینه ی ادب و عرفان پارسی گنجینه ی ادب و عرفان پارسی گنجینه ی ادب و عرفان پارسی</strong></h2><h1>گنجینه ی ادب و عرفان پارسی گنجینه ی ادب و عرفان پارسی گنجینه ی ادب و عرفان پارسی گنج ادب گنج ادب گ ن ج ا د ب ع ر ف ا ن گ ن ج ا د ب ع ر ف ا ن</h1><p><a href="http://poem-best.coo.ir"><strong>گنج ادب</strong></a> <a href="http://www.coo.ir" >free domain</a>جامعه مجازی، شبکه اجتماعی، دوست یابی، دوستیابی، ثبت دامنه، ثبت دامین</p>
<UL><LI><a href="http://poem-best.blogfa.com/post-52.aspx" target="_blank">گلسرخی و دانشیان</a><BR><FONT color=#633000>گلسرخی و دانشیان که پیشتر در بیدادگاه نظامی به محاکمه کشیده شده بودند صلاحیت دادگاه را نپذیرفتند و حاضر نگشتند به دفاع فردی از خود بپردازند. گلسرخی در این بیدادگاه که دور تا دور آن سربازان مسلح احاطه کرده بودند در سخنان خود از جمله چنین گفت:</FONT>
<P></P>
<P><FONT color=#633000>"من در دادگاهی که نه قانونی بودن و نه صلاحيت آنرا قبول دارم از خود دفاع نميکنم . بعنوان يک مارکسيست خطابم با خلق و تاريخ است. هر چه شما بر من بيشتر بتازید من بيشتر بر خود می بالم چرا که هرچه از شما دورتر باشم به مردم نزديکترم و هرچه کينه شما به من و عقايدم شديدتر باشد لطف و حمايت توده از من قوی تر است . حتی اگر مرا به گور بسپاريد – که خواهيد سپرد – مردم از جسدم پرچم و سرود ميسازند."</FONT></P>
<P><FONT color=#633000>خسرو گلسرخی و کرامت الله دانشیان ستاره بودند و به خیل ستارگانی پیوستند که دست خونریز استبداد آنان را از آسمان خلقهای میهنمان ربود.</FONT><BR></P>
<P><STRONG><FONT color=#677006>یک با یک برابر نیست</FONT></STRONG></P>
<P align=center><BR><FONT color=#663033>معلم پای تخته داد میزد </FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>صورتش ازخشم گلگون بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>ودستانش به زیرپوششی ازگرد پنهان بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>ولی آخرکلاسی ها ،</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>لواشک بین خود تقسیم می کردند</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>وان یکی درگوشه ای دیگر « جوانان» را ورق میزد</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>برای اینکه بیخود های وهو می کرد وبا آن شور بی پایان</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>تساوی های جبری را نشان میداد</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>با خطی خوا نا بروی تخته ای کز ظلمت تاریک غمگین بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>تساوی را چنین نوشت * یک اگر با یک برابر است* </FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>از میان جمع شاگردان یکی برخاست ، </FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>همیشه یک نفر باید برخیزد . ......... .</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>به آرامی سخن سر داد </FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>تساوی اشتباهی فاحش ومحض است </FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>نگاه بچه ها ناگاه به یک سو خیره گشت و</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>معلم مات برجا ماند</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>و او پرسید : اگر یک فرد انسان ، واحد یک بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>آیا باز یک با یک برابر بود؟؟</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>سکوت مدهشی بود وسؤالی سخت </FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>و او با پوزخندی گفت :</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>اگر یک فرد انسان واحد یک بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>آنکه زور وزر بدامن داشت بالا بود آنکه</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>قلبی پاک ودستی فاقد زر داشت پایین بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>اگر یک فرد انسان واحد یک بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>آنکه صورت نقره گون ، چون قرص مه میداشت بالا بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>وآن سیه چرده که مینالید پایین بود؟</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>اگر یک فرد انسان واحد یک بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>این تساوی زیر و رو میشد</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>حال میپرسم یک اگر با یک برابر بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>نان ومال مفتخواران از کجا آماده میگردید؟</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>یا چه کس دیوار چین ها را بنا میکرد؟</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>یک اگر با یک برابر بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>پس که پشتش زیر بار فقر خم میشد؟</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>یا که زیر ضربت شلاق له میگشت؟</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>یک اگر با یک برابر بود</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>پس چه کس آزادگان را در قفس میکرد؟</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>معلم ناله آسا گفت :</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>بچه ها در جزوه های خویش بنویسید :</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#663033>یک با یک برابر نیست . . . .</FONT></P>
<P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://hoardtheme.persiangig.com/image/Post%20Web/untitled.jpg" align=baseline border=0></P>
<P align=center><FONT color=#667000><STRONG> خسرو گل سرخی<BR></STRONG></FONT></P></LI><LI><a href="http://poem-best.blogfa.com/post-51.aspx" target="_blank">گل سرخی به نام «خسرو»</a><BR><STRONG><FONT color=#553300>حماسه گل سرخ</FONT></STRONG>
<P></P>
<P><FONT color=#663300>هرشب ستاره ای به زمین می کشند و باز</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>این آسمان غم زده، غرق ستاره هاست...</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>(سیاوش کسرایی)</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> <IMG alt="" hspace=0 src="http://jour4peace.com/img/ket/khosro.jpg" align=left border=0></FONT></P>
<P><FONT color=#663300>من همیشه به دو چیز می اندیشم</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>و به دو چیز اعتقاد کامل دارم</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>دوم به خودم</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>سوم به هیچ چیز</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>تو به چند چیز معتقدی؟</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><FONT color=#663300>کیوان باژن- «خسرو گلسرخی» از ذوق هنری ارزنده ای برخوردار بود. یکی از رفقایش ایده او را در رابطه با حس زیبایی شناسانه شعر، این چنین ترسیم می کند: «خسرو، از زبان این و آن می شنید که شعر، شعار نیست! و [در پاسخ] می گفت: لطفن آیه های روشن فکرانه را مثل کاه و علف، جلوی ما نریزید! چه را نباید شعر، شعار باشد؟ در جایی که زندگی کم ترین شباهتی به خودش ندارد، این کفر است که به دنبال شعر ناب و جوهر سیال شعری، سینه چاک دهیم!»</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>خسرو اشتیاق عجیبی به بحث داشت. انگار به این ترتیب می خواست هر چه بیش تر جهل را به عقب رانده و جهت حرکت به جلو را در همه عرصه های اجتماعی، حداقل برای خودش هموارتر کند. در این راستا؛ اقشار مختلف -از هر حزب و گروه و با هر سمت و سو و عقیده ای- طرف مناظره اش بودند.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>او به همراه رفیق هم رزم اش، «کرامت دانشیان» -دو هم پیمانی که نام شان چنان به یک دیگر گره خورده که چون نام یکی از آن ها آورده شود، الزامن نام آن یکی نیز در ذهن آدمی تجسم می یابد!- در سپیده دم هشتم بهمن ماه 1352 مردانه مقابل جوخه آتش ایستادند و تیرباران شدند و با خون سرخ خود، میدان «چیتگر» را آبیاری کرده و با تقدیم جان شان به خلق «ایران»؛ رفاقت خویش را با آنان تثبیت کردند. هنگامی که سربازی برای بستن چشم، به سوی خسرو می رود، او با صدایی آرام و بی دغدغه می گوید: «چشم های مرا نبند داداش، می خواهم طلوع خورشید را تماشا کنم!»</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>لحظاتی بعد، با دمیدن سپیده، خسرو تمام قوت اش را در چشم هایش جمع کرد تا برای آخرین بار، طلوع خورشید را ببیند و...!</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>خبر تیرباران این دو فرزند خلق، هیچ گاه به صورت رسمی اعلام نشد. رژیم شاه؛ با مسکوت گذاشتن خبر مرگ خسرو و کرامت؛ مترصد بود مرگ این شیرآهن کوه مردان کشورمان را بی اهمیت جلوه دهد. غافل از این که مردم، لحظه به لحظه اخبار مربوط به فرزندان خود را پی گیر بودند. به طوری که با خبر تیرباران خسرو و کرامت؛ این، شاه و دارو دسته اش بودند که طنین آه خلق ایران را که از نهادشان برخاسته بود، شنیدند و به لرزه افتادند!</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>اینک پس از گذشت سی و سه سال از در خون غلطیدن خسرو گلسرخی و کرامت دانشیان؛ این فداییان خلق ایران، یادشان را گرامی داشته و با مرور چه گونه گی زندگی، آثار و نوع تفکرشان، قدر پرقدرشان را پاس می داریم.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><FONT color=#663300> گلسرخی به نام «خسرو»</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>پرندگان همه خیس اند</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>و گفت و گویی از پریدن نیست</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>در سرزمین ما</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>پرندگان همه خیس اند</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>در سرزمینی که عشق، کاغذی است</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>انتظار معجزه را بعید می دانم...</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> «خسرو گلسرخی»؛ نویسنده، شاعر و منتقد، در روز دوم بهمن ماه 1322 در شهر «رشت» پا به آوردگاه جهان گذاشت. خیلی زود هنگامی که بیش از یک سال و نیم نداشت، پدرش را از دست داد. مادرش، «شمس الشریعه وحید» او و برادرش «فرهاد» را نزد پدربزرگ شان «حاج شیخ محمد وحید خورگامی» در «قم» برد تا تحت سرپرستی او قرار گیرند.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>پدربزرگ خسرو؛ روحانی و از بازماندگان «نهضت جنگل» بود. خسرو تحت حمایت پدربزرگ بود تا سال 1341 زمانی که تحصیلات ابتدایی و متوسطه را به پایان رسانید. در این سال بود که پدربزرگ نیز فوت کرد و به این ترتیب؛ چرخ معاش خانواده به عهده خسرو کوچک افتاد. بعد از این واقعه؛ خانواده خسرو به «تهران» آمدند.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>پس از پایان تحصیلات، خسرو در روزنامه «اطلاعات» و سپس روزنامه های «آیندگان» و «کیهان» مشغول به کار شد. او با نوشتن مقالاتی درباره مسایل ادبی و هنری و هم چنین نقد ادبی، خیلی زود ذوق و دانش ادبی اش را نشان داد.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>در سال 1348 با شاعر و نویسنده هم رزم اش؛ «عاطفه گرگین» ازدواج کرد که حاصل آن، گلسرخی دیگری به نام «دامون» بود. زندگی در کنار شاعری چون عاطفه گرگین و تاثیری که از یک دیگر گرفتند، ابعاد تازه ای به زندگی و آثار خسرو بخشید. این زندگی مشترک، بیش از چهارسال دوام نیافت و خسرو در فروردین 1352 توسط مامورین ساواک در محل کارش؛ «کیهان»، دستگیر و روانه زندان شد.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><FONT color=#663300> می دانی...</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>پرنده را بی دلیل اعدام می کنی</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>در ژرف تو</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>آیینه ایست</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>و دستان تو محلولی ست</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>که انجماد روز را</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>در حوضچه ی شب غرق می کند</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><STRONG><FONT color=#663300> حماسه گل سرخ</FONT></STRONG></P>
<P><FONT color=#663300>«آقای رییس دادگاه! کدام شرافت مند است که در گوشه و کنار تهران مثل نظام آباد، مثل پل امام زاده معصوم، مثل میدان شوش، مثل دروازه غار برود و با کسانی که یک دستمال زیر سر دارند، صحبت کند و بپرسد شما از کجا آمده اید؟ چه می کنید؟ می گویند فرار کرده ایم! از چه؟ از قرضی که داشته ایم و نمی توانستیم بپردازیم!...»</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>نوشته های خسرو اعم از شعر و مقاله، نقد و تحقیق و ترجمه؛ همه و همه نشان دهنده دید جامعه شناسانه و مردم دوست اوست. دیدی که به خوبی نشان می دهد او به هنر جدای از مردم اعتقاد ندارد. ساواک به این دلایل، نوشته هایش را تحت نظر داشت. اما او در آن شرایط اختناق، با شجاعت بی نظیری، عمیق ترین و مردمی ترین شعرهایش را سرود.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><FONT color=#663300>این کاج های بلندست</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>که در میانه ی جنگل</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>عاشقانه می خواند<IMG alt="" hspace=0 src="http://jour4peace.com/img/ket/khosro2.jpg" align=left border=0></FONT></P>
<P><FONT color=#663300>ترانه ی سیال سبز پیوستن</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>برای مردم شهر</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>نه، چشم های تو ای خوب تر ز جنگل کاج</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>اینک برهنه ی تبرست</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>با سبزی درخت هیاهویت</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><FONT color=#663300>این سوگوار سبز بهار</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>این جامه ی سیاه معلق را</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>چه گونه پیوندی ست</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>با سرزمین من؟</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>آن کس که سوگوار کرد خاک مرا</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>آیا شکست</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>در رفت و آمد حمل این همه تاراج؟</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><FONT color=#663300>این سرزمین من، چه بی دریغ بود</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>که سایه ی مطبوع خویش را</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>بر شانه های ذوالاکتاف پهن کرد</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>و باغ ها میان عطش سوخت</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>و از شانه ها طناب گذر کرد</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>این سرزمین من، چه بی دریغ بود!</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><FONT color=#663300>ثقل زمین کجاست؟</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>من در کجای جهان ایستاده ام؟</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>با بادی از فریادهای خفته و خونین</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>ای سرزمین من!</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>من در کجای جهان ایستاده ام؟</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><FONT color=#663300>در فروردین 1352 او به همراه عده ای دیگر؛ به اتهام واهی سوء قصد علیه شاه، دستگیر و روانه زندان «اوین» شدند. از این پس رویای مخوف عدالت سایه خدا بر زمین بود که با شکنجه های قرون وسطایی و با عذاب های دردناک و غیر انسانی اش، بی رحمانه، خودی نشان می داد و فرزندان این مملکت را –هرکدام با اتهاماتی دروغین- به پای میز محاکمه می کشاند. جلسات دادگاه بود و بی دادگاهی این جلسات. خسرو و کرامت اما، لبخند می زدند و این جلسات فرمایشی را به تمسخر می گرفتند: «اتهام سیاسی در ایران، نیازمند اسناد و مدارک نیست. خود من، نمونه صادق این گونه متهم سیاسی در ایران هستم. در فروردین ماه، چنان چه در کیفر خواست آمده، به اتهام تشکیل یک گروه کمونیستی که حتا یک کتاب هم نخوانده است، دستگیر می شوم. تحت شکنجه قرار می گیرم و خون ادرار می کنم. بعد مرا به زندان دیگری منتقل می کنند. آن گاه هفت ماه بعد، دوباره تحت بازجویی قرار می گیرم که توطئه کرده ام. دوسال پیش حرف زده ام و اینک به عنوان توطئه گر در این دادگاه محاکمه می شوم. اتهام سیاسی در ایران این است!»</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>در این گروه کذایی است که تعدادی از روشنفکران دروغین و پوشالی، به دریوزگی می افتند و تقاضای عفو و بخشودگی کرده، با چاپلوسی ها و نیرنگ بازی و گریه و زاری، سعی نمودند آن دو را اغواگر و همه کاره نشان دهند.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>خسرو و کرامت اما، از تریبون بی دادگاه شاه، بهره بردند تا صدای خلق و مظلومیت شان را به گوش جهانیان برسانند و هرچند بهای چنین کاری را با خون خود دادند، لیکن یادگاری از خود در دل مردم به جای گذاشتند که اینک آبروی این مملکت محسوب می شوند.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>به قول «رضا براهنی»:</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>«جهان ما</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>به دوچیز زنده است</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>اولی شاعر</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>و دومی شاعر</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>و شما</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>هردو را کشته اید</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>اول: خسرو گلسرخی را</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>دوم: خسرو گلسرخی را...»</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><FONT color=#663300>خسرو را به آسانی نمی توان تعریف کرد. همان طور که شعر را و هنر را. چه را که تا حد اغراق، پرشور بود. او در ابراز عقیده، بی پروا بود و البته در یافتن و سپس تحکیم عقیده اش، آن چه که «شناخت» بشر نام می گیرد، بسیار وسواس به خرج می داد تا گمراهی گریبان اش را نگیرد. دموکراتیک بودن روح خسرو است که او را وا می دارد بگوید: «...برای نخستین بار عدالت اجتماعی را در مکتب اسلام جستم و آن گاه به سوسیالیسم رسیدم...»</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>خسرو؛ تجسم زیبایی از ذهنی جست و جوگر بود. در هنرش نیز برخلاف هنرمندان، شاعران و نویسندگان بی درد، برج عاج نشین نبود. آنان که از سر سیری و بی دردی، با دل تنگی های یک غاز خود، شعر می سازند و با قلم، عقده های سالیان دور و نزدیک خود را تسکین می دهند. برای خسرو؛ شعر، پل ارتباط با مردم اش بود. قلب او قطره قطره در شعرش آب می شد و جویبار شعرش، در زمزمه محزون، با مردم درددل می کرد. او در شعرش رنج می برد، می گریست، فریاد می کشید، دشنام می داد، کینه می ورزید و عاشق می شد.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><FONT color=#663300>هیمه</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>نه آن که فکر کنی سرد است</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>که من</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>در تهاجم کولاک،</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>یک جا تمام هیمه های جهان را</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> انبار کرده ام</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> در پشت خانه ام...</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>و در تفکر یک باغ آتش ام</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> به تنهایی</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>من هیمه ام</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>برادر خوب ام</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>بشکم مرا</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> برای اجاق سرد اتاقت.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> آتش ام بزن...</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>من هیمه ام</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>برادر خوب ام...</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><FONT color=#663300> وصیت نامه خسرو گلسرخی</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>«من یک فدایی خلق ایران هستم و شناسنامه من جز عشق به مردم چیزی دیگر نیست. من خون ام را به توده های گرسنه و پابرهنه ایران تقدیم می کنم و شما آقایان فاشیست ها که فرزندان خلق ایران را بدون هیچ گونه مدرکی به قتل گاه می فرستید، ایمان داشته باشید که خلق محروم ایران، انتقام خون فرزندان خود را خواهد گرفت.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>شما ایمان داشته باشید از هر قطره خون ما، صدها فدایی بر می خیزد و روزی قلب همه شما را خواهد شکافت! شما ایمان داشه باشید که حکومت غیر قانونی ایران که توسط آمریکا تحمیل شده، در حال احتضار است و دیر یا زود با انقلاب قهرآمیز توده های ستم کشیده ایران درو و واژگون خواهد شد.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>شاعر و نویسنده خلق ایران- خسرو گلسرخی (امضاء)</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>و ضمنن یک عدد حلقه پلاتین (طلای سفید) و مبلغ یک هزار و دویست ریال وجه نقد به خانواده ام یا زن ام بدهند.</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>خون ما پیرهن کارگران، خون ما پیرهن سربازان، خون ما پرچم خاک ماست.»</FONT></P>
<P><FONT color=#663300> </FONT></P>
<P><FONT color=#663300>نماینده دادستانی ارتش: سرگرد قیایی</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>فرمانده گردان زندان: سروان حسن زاده</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>افسر: سروان جاوید نسب</FONT></P>
<P><FONT color=#663300>قاضی: عسگر صادق متقی نماینده شهربانی</FONT><BR></P></LI><LI><a href="http://poem-best.blogfa.com/post-50.aspx" target="_blank">بی عنوان</a><BR><BR><FONT color=#663009> . . . من اكنون در كلبه چوبين ساحلي كه باد در سفال بامش عربده مي كشد و باران از درز تخته هاي ديوارش به درون نشت مي كند ، از دريچه به درياي آشوب مي نگرم و از پس ديوار چوبين ، رفت و آمد آرام ز متجسسانه ي مردم كنجكاوي را كه به تماشاي ديوانگان رغبتي دارند احساس مي كنم. و مي شنوم كه زير لب با يكديگر مي گويند: { -- هان گوش كنيد ، ديوانه هم اكنون با خود سخني خواهد گفت } . . .</FONT></LI><LI><a href="http://poem-best.blogfa.com/post-49.aspx" target="_blank">گل كو</a><BR><STRONG><FONT color=#665000>گل كو</FONT></STRONG></P>
<P><FONT color=#663000>شب ندارد سر خواب .</FONT></P>
<P><BR><FONT color=#663000>مي دود در رگ باغ<BR>باد ، با آتش تيزابش ، فرياد كشان.</FONT></P>
<P><BR><FONT color=#663000>پنجه مي سايد بر شيشه ي در <BR>شاخ يك پيچك خشك<BR>از هراسي كه ز جايش نربايد توفان .<BR>من ندارم سر ياس <BR>با اميدي كه مرا حوصله داد . </FONT></P>
<P><BR><FONT color=#663000>باد بگذار بپيچد تا شب <BR>بيد بگذار بر قصد با باد .<BR>گل كو مي آيد <BR>گل كو مي آيد خنده به لب.</FONT></P>
<P><FONT color=#663000></FONT> </P>
<P><FONT color=#663000></FONT> </P>
<P><BR><FONT color=#663000>گل كو مي آيد ، مي دانم،<BR>با همه خيرگي باد<BR> كه مي اندازد<BR>پنجه در دامانش<BR>روي باريكه راه ويران، <BR>گل كومي آيد<BR>با همه دشمني اين شب سرد <BR>كه خط بيخود اين جاده را <BR>مي كند زير عبايش پنهان</FONT></P>
<P><FONT color=#ffebce>سریال های ایرانی سینما دوربین رپ عکس های هیچکس امیدیه بچهای امیدیه روزبه رستمی از امیدیه</FONT></P></LI><LI><a href="http://poem-best.blogfa.com/post-48.aspx" target="_blank">نوابغ تاریخ ایران</a><BR><P align=right><FONT color=#990000>قسمت اول</FONT></P>
<P align=right><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" color=#990000 size=3><STRONG>علی اکبر دهخدا</STRONG></FONT></P>
<P align=right><FONT color=#644000><IMG alt="" hspace=5 src="http://hoardtheme.persiangig.ir/LDEHKHODA.jpg" align=right vspace=5 border=0>علی اکبر دهخدا از مردان به نام سياست و ادب تاريخ معاصر ايران است. وی در تهران زاده شد. پدرش خان بابا از ايل نشين های نواحی قزوين بود و از همين رو دهخدا را نيز اغلب قزوينی می خوانند. وی در کودکی نخست در مدارس قديم تحصيل کرد سپس وارد مدرسه علوم سياسی شد و چند سال بعد در ماموريت وزارت خارجه همراه سفير ايران به کشورهای بالکان در جنوب شرق اروپا سفر کرد. دهخدا در بخارست و وين دو سال به تکميل زبان فرانسه و مطالعه پيشرفت های علمی و هنری اروپا پرداخت. با اين همه در بازگشت در يادداشتی به مدعيان برتری تمدن غرب هشدار داد که : " در تمدن مکانيکی کسی دست ما را نبسته، اما در شئون معنوی ما بايد خود را دريابيم."</FONT></P>
<P align=right><FONT color=#644000>بازگشت دهخدا به وطن مقارن اوج گرفتن نهضت مشروطه خواهی بود. وی پس از شش ماه کار در اداره شوسه خراسان به تهران بازگشت و به عنوان نويسنده و سردبير به همراهی تنی چند از آزادانديشان به<IMG style="WIDTH: 111px; HEIGHT: 162px" alt="" hspace=5 src="http://hoardtheme.persiangig.com/dehkhoda20.gif" align=left vspace=5 border=0> نشر روزنامه صور اسرافيل پرداخت. مقالات انتقادی وی با عنوان " چرند و پرند" به زودی توجه خوانندگان را به خود جلب کرد. وی در اين مقالات با طنزی تند اما لطيف اعمال ستمگران و جاهلان و سربازان جامعه را بر ميشمرد و از ساده لوحی عوام و فرصت طلبی روحانی نمايان و شيادان ظاهر صلاح پرده برميداشت.<BR>به توپ بسته شدن مجلس شورای ملی به فرمان محمد علی شاه و فرا رسيدن دوران استبداد صغير به کشته شدن ميرزا جهانگير خان صور اسرافيل ناشر روزنامه و روشن فکر بزرگ زمان مشروطه و دستگيری و تبعيد دهخدا به اروپا انجاميد. اما دهخدا در اروپا نيز از پای ننشست. سه شماره ديگر از روزنامه صور اسرافيل را منتشر کرد و پس از آن به انتشار روزنامه روح القدس پرداخت و اندکی بعد در استانبول نامه هفتگی سروش را بنيان گذاشت</FONT><FONT color=#644000>.</FONT><FONT color=#ffefde size=1><EM>سینمای هالیوود - امیدیه- ایرانسل - تلفن همراه موبایل خداحافضی با یانگوم یانگونگ جک اس ام اس خنده مد خرید اینترنت بلاگفا قالب سار قالب وبلاگ موبایل برنامه موبایل دانشگاه سراسري آزاد قالب وبلاگ سينما يانگونگ رپ دانلود استخر اميديه خوزستان</EM></FONT></P>
<P align=center><FONT color=#990000> ادامه دارد...</FONT></P></LI><LI><a href="http://poem-best.blogfa.com/post-47.aspx" target="_blank">پروین اعتصامی</a><BR><DIV class=poem align=right> </DIV>
<DIV class=poem align=right>پروین اعتصامی در ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ خورشیدی در شهر تبریز به دنیا آمد. پدرش یوسف اعتصام الملک از سکنه تبریز و اصالتاً آشتیانی بود و مادرش اختر فتوحی ( متوفی ۱۳۵۲) از اهالی آذربایجان بود. [۱] پروین تنها دختر خانواده بود و چهار برادر داشت.</DIV>
<DIV class=poem align=right>اعتصام الملک پدر پروین از نویسندگان و مبارزان دوران مشروطه بود. [نیاز به ذکر منبع] او در سال ۱۲۹۱ به همراه خانواده اش از تبریز به تهران مهاجرت کرد؛ به همین خاطر پروین از کودکی با مشروطهخواهان و چهرههای فرهنگی آشنا شد و ادبیات را در کنار پدر و استادانی چون دهخدا و ملک الشعرای بهار آموخت. در دوران کودکی، زبانهای فارسی و عربی را زیر نظر معلمان خصوصی در منزل و زبان انگلیسی را در مدرسه امریکاییها فراگرفت.</DIV>
<DIV class=poem align=right>پروین در سن ۲۸ سالگی در تیر ماه ۱۳۱۳ با پسرعموی پدرش فضل الله اعتصامی (رئیس شهربانی وقت کرمانشاه) ازدواج کرد ولی این ازدواج به دلیل عدم تناسب فرهنگی بین زوجین[نیاز به ذکر منبع]، در مرداد ۱۳۱۴ به جدایی انجامید. در همین سالها بود که پروین در کتابخانهٔ دانشسرای عالی به عنوان کتابدار به کار مشغول شد. </DIV>
<DIV class=poem align=right>پروین به تشویق ملکالشعرای بهار در سال ۱۳۱۵ دیوان خود را منتشر کرد [۳]، ولی مرگ پدرش در دی ماه ۱۳۱۶ در سن ۶۳ سالگی، ضربه هولناک دیگری به روح حساس او وارد کرد که عمق آن را در مرثیه ای که در سوگ پدر سروده است، به خوبی می توان احساس کرد:</DIV>
<DIV class=poem align=right>پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجل تیشه ای بود که شد باعث ویرانی من </DIV>
<DIV class=poem align=right>پروین اعتصامی عاقبت در تاریخ ۱۵ فروردین ۱۳۲۰ در سن ۳۵ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری حصبه در تهران درگذشت و در حرم حضرت معصومه در قم در مقبرهٔ خانوادگی به خاک سپرده شد.</DIV>
<DIV class=poem align=right><BR><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color=#990000><STRONG><EM>عشق حق</EM></STRONG></FONT></DIV>
<DIV class=poem align=center> </DIV>
<DIV class=poem align=center>
<TABLE class=block id=block2898 cellSpacing=0 cellPadding=0>
<TBODY>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>عاقلی، دیوانهای را داد پند</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>کز چه بر خود میپسندی این گزند</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>میزنند اوباش کویت سنگها</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>میدوانندت ز پی فرسنگها</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>کودکان، پیراهنت را میدرند</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>رهروان، کفش و کلاهت میبرند</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>یاوه میگوئی، چه میگوئی سخن</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>کینه میجوئی، چو میبندی دهن</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>گر بخندی، ور بگریی زار زار</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>بر تو میخندند اهل روزگار</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>نان فرستادیم بهرت وقت شب</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>نان نخوردی، خاک خوردی، ای عجب</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>آب دادیمت، فکندی جام آب</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>آب جوی و برکه خوردی، چون دواب</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>خوابگاه، اندر سر ره ساختی</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>بستر آوردند، دور انداختی</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>برگرفتی زادمی، چون دیو روی</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>آدمی بودی و گشتی دیو خوی</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>دوش، طفلان بر سرت گل ریختند</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>تا تو سر برداشتی، بگریختند</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>نانوا خاکستر افشاندت بچشم</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>آن جفا دیدی، نکردی هیچ خشم</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>رندی، از آتش کف دست تو خست</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>سوختی، آتش نیفکندی ز دست</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>چون تو، کس ناخورده می مستی نکرد</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>خوی با بدبختی و پستی نکرد</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>مست را، مستی اگر یک ره بود</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>مستی تو، هر گه و بیگه بود</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>بس طبیبانند در بازار و کوی</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>حالت خود، با یکی زایشان بگوی</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>گفت، من دیوانگی کردم هزار</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>تا بدیدم جلوهی پروردگار</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>دیده، زین ظلمت به نور انداختم</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>شمع گشتم، هیمه دور انداختم</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>تو مرا دیوانه خوانی، ای فلان</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>لیک من عاقلترم از عاقلان</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>گر که هر عاقل، چو من دیوانه بود</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>در جهان، بس عاقل و فرزانه بود</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD></TR>
<TR>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em"><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>عارفان، کاین مدعا را یافتند</SPAN> <SPAN class=b></SPAN></FONT></FONT></TD>
<TD class=vsp><FONT color=#663000 size=2></FONT></TD>
<TD class=v style="WIDTH: 15.68em">
<P><FONT color=#663000><FONT size=2><SPAN class=verse>گم شدند از خود، خدا را یافتند .... </SPAN></FONT></FONT><FONT color=#663000><FONT size=2> </FONT></FONT></P></TD></TR></TBODY></TABLE><FONT color=#cc0000></FONT></DIV>
<P align=center><FONT color=#cc0000><IMG alt="" hspace=5 src="http://www.kalam.se/Bild/radio-parvin-01.jpg" align=baseline vspace=5 border=0></FONT></P>
<P><FONT color=#cc0000> بد نیست برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این شاعر به این آدرس ها مراجعه فرمایید ...</FONT></P>
<LI><A class="external text" title=http://persian-language.org/Adabiat/Poem.asp?ID=44&P=7 href="http://persian-language.org/Adabiat/Poem.asp?ID=44&P=7" rel=nofollow><FONT color=#990000>پروین اِعتِصامی</FONT></A>، شورای گسترش زبان و ادبیّات فارسی
<LI><A class="external text" title=http://www.irna.com/fa/news/view/menu-273/8509139197105833.htm href="http://www.irna.com/fa/news/view/menu-273/8509139197105833.htm" rel=nofollow><FONT color=#990000>طرح ایجاد بنیاد پروین اعتصامی</FONT></A><FONT color=#990000> </FONT>
<LI><A class="external text" title=http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/mavara-index.php?page=%d9%be%d8%b1%d9%88%db%8c%d9%86+%d8%a7%d8%b9%d8%aa%d8%b5%d8%a7%d9%85%db%8c&SSOReturnPage=Check&Rand= href="http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/mavara-index.php?page=%d9%be%d8%b1%d9%88%db%8c%d9%86+%d8%a7%d8%b9%d8%aa%d8%b5%d8%a7%d9%85%db%8c&SSOReturnPage=Check&Rand=" rel=nofollow><FONT color=#990000>پروین اعتصامی</FONT></A>، شبکه رشد
<LI><A class="external text" title=http://dbase.irandoc.ac.ir/00189/00189030.htm href="http://dbase.irandoc.ac.ir/00189/00189030.htm" rel=nofollow><FONT color=#990000>اختر چرخ ادب</FONT></A>، محسن دهقانفارسانی، پژوهشگاه اطّلاعات و مدارک علمی ایران
<LI><A class="external text" title=http://www.persian-language.org/Group/Article.asp?ID=1030&P=3 href="http://www.persian-language.org/Group/Article.asp?ID=1030&P=3" rel=nofollow><FONT color=#990000>پروين اعتصامى</FONT></A>، نصرالله حدادى، به مناسبت پنجاه و پنجمين سالروز وفات پروين اعتصامى - اختر چرخ ادب، شورای گسترش زبان و ادبیّات فارسی </LI></LI><LI><a href="http://poem-best.blogfa.com/post-46.aspx" target="_blank">نوابغ تاریخ ایران</a><BR><P align=right><FONT color=#990000>قسمت اول</FONT></P>
<P align=right><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" color=#990000 size=3><STRONG>کمال الملک</STRONG></FONT></P>
<P align=right><FONT color=#644000><IMG style="WIDTH: 100px; HEIGHT: 170px" alt="" hspace=5 src="http://hoardtheme.persiangig.com/image/Post%20Web/kamalolmolk05_small.gif" align=right vspace=5 border=0>پس از مرگ ناصرالدين شاه و با آغاز سلطنت مظفرالدين شاه، کمال الملک به اروپا سفر کرد و در موزه های برجسته فرانسه و ايتاليا به مطالعه آثار هنری نقاشان بزرگ اروپا پرداخت. دوازده تابلو از روی کارهای روبنس، راميران و تی شن ره آورد اين سفر سه ساله است. سفر نقاش هنرمند برای زيارت عتبات نيز فرصتی ديگر بود که چند تابلوی نفيس بر مجموعه آثار او بيفزايد. تابلوهای فالگير بغدادی، زرگر بغدادی و شاگردش و ميدان کربلا يادگار اين سفر است.</FONT></P>
<P align=right><FONT color=#644000>پس از اين دوران، کمال الملک مدرسه صنايع مستطرفه را تاسيس کرد و خود عهده دار رياست آن شد. در اين مدرسه، نقاشی، مجسمه سازی، منبت کاری و قالی بافی تدريس می شد. کمال الملک شانزده سال در اين مدرسه به تربيت جوانان علاقه مند پرداخت. اما محدوديت امکانات مالی و کمبود هنرآموزان ورزيده ادامه کار را دشوار می کرد. با وجود اين، کمال الملک دانشجويان را، از اين که برای به دست آوردن پول بيشتر به نقاشی چهره رجال مملکت به پردازند، منع می کرد. وی که هنرمندی واقعی بود و بر خصائل نيک انسانی، علو طبع و بزرگ منشی ارزش بسيار می نهاد، می کوشيد که اين صفات را به شاگردان خود نيز منتقل کند. از خصوصيات اخلاقی برجسته کمال الملک بسيار سخن گفته اند.</FONT></P>
<P align=right><FONT color=#644000>کمال الملک به سبب دشواری هايی که پيوسته با قدرت مداران روزگار داشت، دوازده سال آخر عمر خود را در حسين آباد نيشابور به انزوا گذراند و در سال ۱۹۴۰، پس از آن که بر اثر حادثه ای چشم چپ خود را از دست داده بود، درگذشت. آرامگاه او، در نيشابور، در همان باغی جای دارد که شيخ عطار در آن در بستر خاک آرميده است. </FONT></P>
<P align=center><IMG height=65 alt="" hspace=0 src="http://hoardtheme.persiangig.com/image/Post%20Web/kamalolmolk%200.jpg" width=116 align=baseline border=0></P></LI><LI><a href="http://poem-best.blogfa.com/post-45.aspx" target="_blank">نوابغ تاریخ ایران</a><BR><P align=right><FONT color=#990000>قسمت اول</FONT></P>
<P align=right><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" color=#990000 size=3><STRONG>کمال الملک</STRONG></FONT></P>
<P align=right><FONT color=#644000><IMG alt="" hspace=5 src="http://hoardtheme.persiangig.com/image/Post%20Web/kamalolmolk03_small.gif" align=right vspace=5 border=0>کمال الملک لقب محمد غفاری نقاش برجسته ايرانی است که در نيمه قرن نوزدهم در کاشان در خانواده ای هنرمند ديده به جهان گشود. در پانزده سالگی از کاشان به تهران آمد و سه سال در مدرسه دارالفنون به آموختن علم و هنر پرداخت. در پايان سال سوم، ناصرالدين شاه، برای بازديد مدرسه بدان جا رفته بود. وی با ديدن يکی از تابلوها، که چهره اعتضاد السلطنه رئيس دارالفنون بود، کمال الملک را مورد تحسين و تشويق قرار داد. پس از آن کمال الملک به مدت چهار سال، با پشتيبانی مالی ناصرالدين شاه، در محلی که برای کار او در دربار تعيين شده بود به کشيدن بيش از ۱۷۰ تابلو گذراند. مشهورترين آنها تابلوی تالار آئينه است که شاه کار هنر نقاشی وی به شمار می آيد و نخستين تابلويی است که امضا کمال الملک در آن به چشم می خورد.</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#644000></FONT></P>
<P align=center><FONT color=#644000><IMG style="WIDTH: 120px; HEIGHT: 92px" height=96 alt="" hspace=5 src="http://hoardtheme.persiangig.com/image/Post%20Web/kamalolmolk22_small.jpg" width=136 align=baseline vspace=5 border=0></P>
<P align=right>تابلوی تالار آئينه نقش موزه برليان است که بنا به درخواست ناصرالدين شاه کشيده شده است. در اين تابلو شاه نزديک تخت طاووس روی صندلی نشسته و شمشيرش را روی زانو گذاشته است. موزه برليان تالار بزرگی است که سقف و چهار ديوار آن آئينه کاری شده و سه چهل چراغ صد شاخه از سقف آويزان است. روی هر کاسه لاله آن، عکس رنگی ناصرالدين شاه نقش شده است. در يک طرف اطاق، تخت طاووس و کره جواهر و شمعدان ها قرار دارد. درهای دو طرف اطاق همه به باغ باز شده و جلوی آن ها پرده تور آويخته است. هنر بزرگ نقاش در اين شاهکار منعکس کردن رنگ اشياء در آينه ها و چراغ های ريز و درشت است که با زوايای گوناگون در يکديگر تابيده اند. در آفرينش اين شاهکار، که ترکيبی از هنر نقاشی و مينياتور به شمار می رود، صبر و حوصله نقاش کم از هنرمندی او نبوده است.</FONT><FONT color=#ffefde size=1><EM>سینمای هالیوود - امیدیه- ایرانسل - تلفن همراه موبایل خداحافضی با یانگوم یانگونگ جک اس ام اس خنده مد خرید اینترنت بلاگفا قالب سار قالب وبلاگ موبایل برنامه موبایل</EM></FONT></P>
<P align=center><FONT color=#990000> ادامه دارد...</FONT></P></LI><LI><a href="http://poem-best.blogfa.com/post-44.aspx" target="_blank">آرشیو ...</a><BR><P align=right><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" color=#3c1d00 size=3>درود</FONT></P>
<P align=right><FONT face="arial, helvetica, sans-serif"><FONT size=3><FONT color=#3c1d00>این پست قرار بود ادامه سری پست های <STRONG><FONT color=#990000>نوابغ تاریخ ایران</FONT></STRONG> رو براتون بذارم که به علت یک سری مشکلات نتونستم آماده کنم . به همین دلیل بود که با خودم گفتم بد نیست حلا که این طور شد یک نگاهی به <STRONG><FONT color=#990000>آرشیو</FONT></STRONG> وبلاگ بندازیم این شد که </FONT><FONT color=#990000><STRONG>...</STRONG></FONT></FONT></FONT></P>
<P align=center><FONT color=#ff3366>***</FONT></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-2.aspx"><STRONG><FONT color=#484500>خیام</FONT></STRONG></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-3.aspx"><STRONG><FONT color=#484500>رودکی</FONT></STRONG></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-4.aspx"><STRONG><FONT color=#484500>ملک الشعرا بهار</FONT></STRONG></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-5.aspx"><STRONG><FONT color=#484500>مسعود سعد سلمان</FONT></STRONG></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-6.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>وحشی بافقی</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-7.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>مولانا</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-8.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>فروغ</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-9.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>سهراب سپهری</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-10.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>حافظ</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-11.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>عشق</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-12.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>شمس تبریزی</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-13.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>بغض مهتاب</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-14.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>عرفان چيست؟</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-15.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>سعدی</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-17.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>باباطاهر همدانی</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-18.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>محمدعلي صائب تبريزي</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-19.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>فریدون مشیری</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-20.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>نظامی گنجوی</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-22.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>سیمین بهبهانی</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><A href="http://poem-best.blogfa.com/cat-23.aspx"><FONT color=#666000><STRONG>نوابغ تاریخ ایران</STRONG></FONT></A></P>
<P align=center><FONT color=#ff3366>***</FONT></P></LI><LI><a href="http://poem-best.blogfa.com/post-43.aspx" target="_blank">نوابغ تاریخ ایران</a><BR><FONT color=#633000>قسمت دوم</FONT>
<P></P>
<P><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" color=#990000 size=3><STRONG>بابک ، دلاور آذربایجان </STRONG></FONT><BR><FONT color=#653000>در زمان مامون، به واسطه نفوذ ايرانيان در دربار خلافت و سازگاری خليفه با ايرانيان، بابک و خرم دينان مورد تهديد جدی قرار نگرفتند. اما از آن پس به سبب اختلافی که ميان ايرانيان رقيب از يکسو و سرکردگان غلامان ترک دستگاه خلافت، از سوی ديگر، در گرفت موضع ايرانيان ضعيف شد. معتصم که از قدرت روز افزون خاندان های بزرگ ايرانی در دستگاه خلافت هراسان بود از اين پراکندگی ايرانيان سود جست. در آن روزگار، افشين، شاه زاده ايرانی اهل اسروشنه در ماوراء النهر، به عنوان گروگان در دربار خلافت می زيست. وی از خاندانی مانوی بود که تازه اسلام آورده بودند و کم کم قدرت می يافتند. افشين که احساسات ايرانی داشت درصدد برآمد با بابک و مازيار، حکم ران ايرانی طبرستان، همدست شود و بر ضد اعراب به پا خيزد. اما، وضع دربار معتصم و فرصت طلبی عناصر عرب امکان اتحاد آنان را از ميان برده بود. افشين که سرداری بزرگ و فرمان دهی بسيار آگاه و هوشيار بود، چون می کوشيد از نفوذ امرای طاهری در دربار بکاهد، خود در جنگی طولانی با بابک گرفتار آمد و عاقبت او را اسير کرد و به دربار معتصم آورد.</FONT><FONT color=#ffefde>سینمای هالیوود - امیدیه- ایرانسل - تلفن همراه موبایل</FONT></P>
<P align=right><FONT color=#653000>نوشته اند که خليفه از دستگيری بابک چندان شادی می نمود که آرام نداشت. به دستور او بابک و برادرش عبدالله را که اسير بودند با قبای ديبا و کلاه نوک بلند سمور با تجملی تمام سوار بر فيل در سامره پايتخت خليفه گرداندند. اين رسمی بود که درباره اسيران و محکومان اجرا می کردند. سرانجام بابک را به دستور خليفه به فجيع ترين وضع کشتند. هنگامی که دست راستش را بريدند جای بريدگی را بر رخ خود زد و همين کار را با دست چپ نيز انجام داد و گفت : " نگرانم که خون از من برود و روی من زرد شود و پندارند که از مرگ هراسانم." سپس سرش را تراشيدند و شکمش را دريدند. خليفه فرمان داد سرش را ببرند و به بغداد فرستند. پيکرش را نيز در سامره بر دار کشيدند. با برادرش نيز همين کردند. پيکر بابک در سامره ساليان دراز بر دار بماند و محل آن به نام جثه يا پيکر بابک تا سال ها شناخته بود. <BR>پس از کشته شدن بابک، خرم دينان از پای ننشستند و بيش از هشتاد سال ديگر در گوشه و کنار ايران به سپاه عرب و کارگزاران خليفه می تاختند، و کاروان ها را می زدند. افشين نيز با آن که پس از دستگيری بابک از خليفه هدايای گران بها و مراتب و درجات عالی دريافت داشت اما هيچ وقت دل تازيان با وی صاف نشد. چندی نگذشت که به دستور خليفه او را به بند کشيدند و با توهين و شکنجه بسيار کشتند. از اتهامات وی آن بود که کتابی نفيس در خانه او يافتند. گويند اين کتاب گران بهای مصور با جلد چرمين زينت يافته از آثار ارزنده ای بود که مانويان به زيباترين صورت می ساختند و در خزاين خود نگاه داری می کرده اند.</FONT><FONT color=#ffefde>یانگون در ایران - عکس های شخصی یانگونگ -یانگون و دوربین مخفی - یانگون باگلزار</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#653000><IMG height=285 alt="" hspace=0 src="http://i22.tinypic.com/2yw672p.jpg" width=360 align=baseline border=0></FONT></P>
<P align=right><FONT color=#653000>قيام های مبارزان ايرانی در نخستين قرن های اسلامی اگرچه چنين خونين سرکوب شد اما به تدريج زمينه را برای تشکيل حکومت های مستقل ۳ ايرانی فراهم آورد. اندکی بعد قدرت يافتن عياران سيستان به سرهنگی يعقوب ليث صفاری درفش استقلال ايران را برای نخستين بار پس از شکست از اعراب در ايران برافراشت.</FONT></P></LI></UL> </div>
<a href="http://coo.ir/directory.php">ثبت دامین</a>
</body>